O łasce

Bądź tak łaskawy – czyli pomóż mi.
Kiedy mówimy do kogoś, żeby był łaskawy coś zrobić, to nieco delikatniejsza forma zwrócenia komuś uwagi, że może tak zechciałby ruszyć z miejsca swoje szacowne cztery litery i nam w czymś pomóc. Mielibyśmy ochotę powiedzieć to nieco dosadniej, ale jakimś cudem powstrzymujemy się i gryziemy w język. Sami nie zawsze jesteśmy w stanie wszystko ogarnąć, jesteśmy przecież tylko ludźmi i mamy ograniczone możliwości co do wykonywania jakiś czynności. Gdy wszystko musimy robić z jakiś powodów sami, wiemy doskonale, jak potwornym obciążeniem jest to nie tylko dla naszego organizmu, ale i dla naszej psychiki. Wkurzające są sytuacje, gdy sami zasuwamy jak małe samochodziki, a naszym najbliższym nawet nie przyjdzie do głowy, aby kiwnąć choćby najmniejszymi paluszkami i pomóc nam co nieco. Nadchodzi jednak taka chwila, że mamy dość i zwracamy się dajmy na to do naszego męża, że może byłby jednak tak łaskawy i załatwił coś, czego już nie damy fizycznie rady załatwić, bo jesteśmy zmęczeni i padamy na pysk.

Bez łaski – czyli nie potrzebuje twojej pomocy.
Kiedy mówimy do kogoś „bez łaski!”, znaczy to, że nas czymś zdenerwował i wcale nie potrzebujemy jego pomocy. Doskonale poradzimy sobie sami i obejdziemy się bez tego kogoś. Zwracając się do jakiegoś człowieka, żeby łaski nam w czymś nie robił, dajemy mu wyraźnie do zrozumienia, że może się nie wysilać i nie zmuszać do tego, by coś dla nas zrobić. Widzimy przecież, że najprawdopodobniej jest to dla niego straszliwym problemem, więc skoro sobie tego nie życzy, to niech się nie męczy. Naprawdę nie musi się więc wysilać. Nie potrzebować czyjejś łaski to również chcieć takiej osobie uwodnić, że jesteśmy na tyle samodzielnymi ludźmi, że ogarniemy to, co mamy zrobić i niczyja pomoc nie będzie nam w czymś potrzebna. Niekiedy takie słowa padają z naszych ust wówczas, kiedy to unosimy się honorem i odrzucamy czyjąś pomoc, chociaż wiemy doskonale, że bardzo by się nam przydała. Jednakże twardo jesteśmy na „nie”, a kiedy zrozumiemy, że się wydurniliśmy, to jest nam głupio znów kogoś o coś prosić.

Obłaskawić kogoś to go udobruchać.
Obłaskawienie kogoś to coś w stylu oswojenia go. Należy to jednak pojąć w takim kontekście, że nie chodzi tutaj o zawieranie jakiś nowych znajomości, ale udobruchanie kogoś, komu czymś podpadliśmy. Czujemy się winni, jest nam straszliwie głupio, wiemy bowiem doskonale, że tym razem to rzeczywiście my nie mieliśmy racji. Swoim postępowaniem sprawiliśmy komuś straszliwą przykrość i nie mamy w tej sytuacji prawa się dziwić, że ktoś się na nas obruszył. Zależy nam jednak na dobrych układach z tym człowiekiem, dlatego chcemy go obłaskawić – czyli jakoś wkupić się w jego łaski ponownie. Chcemy, ażeby wszystko wróciło do normy i było jak dawniej. Staramy się zatem zachowywać w taki sposób, by komuś wynagrodzić przykrości, jakich z naszej strony doznał. Działamy w tym względzie jednak ostrożnie, albowiem nie chcemy wyjść na jakiś nachalnych ludzi, nie chcemy się komuś naprzykrzać, bo wiemy, że mogłoby to być nie najlepiej przez drugą stronę odebrane. A nie o to nam w końcu przecież się rozchodzi.

Boskiej łaski chce doświadczyć każdy wierzący człowiek.
Boska łaska jest dla ludzi wierzących tym, czego bardzo chcieliby pewnego dnia doznać. Zdecydowana większość różnych religii sprowadza się bowiem do tego, ażeby całym swoim doczesnym, ziemskim życiem zasłużyć na coś takiego jak boża łaska właśnie. Bóg w różnych religiach różne ma oblicza i różne imiona nosi, jednakże to akurat ma w tym przypadku najmniejsze znaczenie. Wierzący człowiek chce chociaż na koniec swego żywota doświadczyć, czym jest łaska boska. Chce, aby darowano mu grzechy popełnione za życia i chce się cieszyć zbawieniem wiecznym. Nie chce, aby jego dusza błąkała się gdzieś w zaświatach, nie mogąc odnaleźć spokoju. Wierzący człowiek pragnie doświadczyć bożej łaski, albowiem pragnie doświadczyć jakiegoś oświecenia, pragnie po śmierci znaleźć wreszcie ukojenie oraz jedność z wyznawanym przezeń bóstwem. Wie jednakże, że na boską łaskę trzeba sobie zasłużyć, nie każdemu bowiem będzie dane dostąpić tego zaszczytu, spotka on tych, którzy się o to będą za swego życia szczerze starać.